تیترهای خبری دیدار اخیر دونالد ترامپ با شی جینپینگ، تماماً در مورد حصول یک آتشبس تجاری میان رؤسای جمهور آمریکا و چین بود. اما آنچه در اخبار گم شد، موضوعی به مراتب مهمتر است که رقابتی با ریسک بالا را که بین دو قدرت مهم جهان در حال وقوع است، شکل خواهد داد: رقابت بر سر برتری در هوش مصنوعی . جهان وارد مهمترین رقابت فناوری از زمان آغاز عصر هستهای شده است، اما این بار به جای اتمها، الگوریتمها سلاح این نبرد هستند. این مسابقه، به جای دستیابی به یک ابرسلاح واحد، رقابتی است برای تعیین اینکه جوامع چگونه فکر کنند، کار کنند و تصمیم بگیرند. هوش مصنوعی نه تنها توزیع قدرت در سراسر جهان را دگرگون میکند، بلکه ماهیت خود آن قدرت و نحوه اعمال آن را نیز تغییر میدهد. مسابقهای با پیامدهای نسلی دولت چین هوش مصنوعی را محرکی حیاتی برای آنچه «قدرت ملی جامع» مینامد، میبیند. به همین دلیل است که با یک استراتژی دولتی یکپارچه، تا این حد بر ادغام سریع هوش مصنوعی در حوزههای نظارت، محصولات و خدمات مصرفی، تولید پیشرفته، نوسازی نظامی و حتی کشف علمی متمرکز شده است. همانطور که تس دوبلانک-ناولز، مدیر ارشد برنامههای فناوری شورای آتلانتیک، به من میگوید: «یکی از جنبههای قابل توجه رویکرد چین، اولویتبندی کاربرد یا همان «AI-plus» است. چین از نظر ارائه جهتدهی و مشوقهایی برای ادغام هوش مصنوعی در تمام بخشهای اقتصادی، نسبت به آمریکا برتری دارد.». در حوزه توسعه و استقرار هوش مصنوعی، بخش خصوصی چین باید تسلیم اراده حزب کمونیست باشد. چرخه نوآوری حاصله، متمایز از درک غربی از روابط آزادتر میان سیاستگذاران، صنعت و دانشگاه است. در مقابل، ایالات متحده بیشتر بر پویایی منحصر به فرد بخش خصوصی، فرهنگ تحقیقاتی باز و اتحادهای بینالمللی خود تکیه میکند. دولت آمریکا برای هماهنگی ذینفعان بخش خصوصی و دانشگاهها در مقیاس ملی با دشواری روبرو…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.