داستان ترکیه: نسبت برندسازی ملی و دیپلماسی عمومی

مرکز رصد و ارزیابی دبیرخانه شورای عالی انقلاب فرهنگی :رصدگر

ارتباط با ذی‌نفعان و مصرف‌کنندگان بخش جدایی‌ناپذیری از فعالیت‌های ارتباطی در یک سازمان است. به همین دلیل، سازمان‌ها استراتژی‌های ارتباطی را برای انتقال پیام‌های خود به‌منظور دستیابی به اهداف سازمانی پیاده‌سازی می‌کنند. پیام‌رسانی سازمانی شامل تصویر و برند سازمان است که با مخاطبان خارجی ارتباط برقرار می‌شود. فرآیند ساخت و انتقال یک تصویر مطلوب، فعالیتی ارتباطی استراتژیک است که به‌عنوان «استفاده هدفمند از ارتباط توسط یک سازمان برای تحقق مأموریت خود» و «طراحی و اجرای سیستماتیک یک ابتکار ارتباطی برای دستیابی به هدفی از پیش تعیین‌شده» تعریف می‌شود. اگرچه ارتباط استراتژیک عموماً به سازمان‌ها مربوط می‌شود، کشورها نیز برای کسب تصویر مطلوب و متقاعد کردن دیگران به نفع سیاست‌های خود، با مخاطبان داخلی و خارجی ارتباط برقرار می‌کنند. در اصل، ارتباط استراتژیک شامل کمپین‌های ارتباطی برنامه‌ریزی‌شده‌ای است که برای ترغیب دیگران به پذیرش ایده‌ها، سیاست‌ها و اقدامات طراحی شده‌اند. در این معنا، دیپلماسی عمومی روشی از ارتباط استراتژیک است، زیرا هر دو در هسته خود فعالیت‌های ارتباطی هستند. دیپلماسی عمومی عملی قدیمی است، اگرچه استفاده از این اصطلاح در ادبیات دانشگاهی نسبتاً معاصر است. این مفهوم جریان ارتباطی بازیگران دولتی و غیردولتی با مخاطبان خارجی را در بر می‌گیرد و به‌عنوان «ابتکارات ارتباطی پیچیده‌ای تعریف می‌شود که توسط دولت‌ها یا سازمان‌های غیردولتی برای مخاطبان و دولت‌های خارجی به‌منظور دستیابی به اهداف سیاستی و یادگیری متقابل انجام می‌شود». دیپلماسی عمومی مجموعه‌ای سازمان‌یافته از فعالیت‌های ارتباطی است که با هدف تغییر رفتار خارجی و همزمان اصلاح رفتار خود از طریق یادگیری و گوش دادن متقابل انجام می‌شود. پژوهشگر ارتباطات، عفه سوین، تعریف کاری دیپلماسی عمومی را به‌عنوان فرآیند تبادل اطلاعات بین دولت‌ها و بازیگران غیردولتی در کشورهای خارجی ارائه می‌دهد. دیپلماسی عمومی، که هنوز زمینه‌ای دانشگاهی نسبتاً جدید است، فاقد تعریف منسجم بوده و از رشته‌های متعددی بهره می‌گیرد. بر اساس درک ارتباطی، دو رویکرد متمایز به دیپلماسی عمومی وجود دارد که…