آقای خراتیان: در برخی موارد میگویند این گزارش از «رند» است. خیر؛ الان گزارشی که امروز میخوانیم با وجود اینکه گزارشی از «فارن پالیسی» است اما یک گزارش آشغال است و من عمداً این را انتخاب کردهام تا نشان دهم که فارن پالیسی هم میتواند آشغال منتشر کند. مثلاً میبینید فلان گزارش را «فرگوسن» نوشته است اما وقتی میخوانید متوجه میشوید یک جاهایی را اشتباه کرده است و یکی در سطح فرگوسن هم اشتباه مینویسد. حالا آقای فرگوسن بیشتر در «هووِر» میچرخد اما مقالات «تاپ» خود را در «بلومبرگ» مینویسد. ایشان مورخ بزرگی است و کتابهای زیادی نوشته است. «فوکویاما» اخیراً چند مقاله منتشر کرده است، ما این گزارشها را نقد میکنیم حتی اگر فوکویاما نوشته باشد، بنابراین باید این تابوها را بشکنید. باید شروع کنیم به بحث کردن بر روی اسم اندیشکدهها و اسم نویسندهها؛ چون برخی آنها را مانند یک متن مقدس جلوی خودشان میگذارند؛ مخصوصاً اگر آن گزارش به انگلیسی باشد. بحث دیگر بحث زبان است، من تعمداً از بچههای خانه خواستم گزارشها را به هیچ وجه ترجمه نکنند. برای اینکه اعتقاد من این است که بحث زبان خیلی، خیلی، خیلی در بحث سیاستپژوهی مهم است. مخصوصاً وقتی که ریتم تحولات موضوعی بالا میرود. مثلاً به قضیه تایوان نگاه کنید. در این قضیه یکباره نیاز میشود شما روزی 20 گزارش را ببینید. در این وضعیت اندیشکدهها شروع میکنند به انتشار مطالب با شتاب بسیار زیاد و یا خبرگزاریها هر لحظه بهروز میشوند. شما اگر بخواهید بفهمید چه خبر است مجبور هستید اینها را بخوانید. فرگوسن یک مطلب در مورد سفر پلوسی به تایوان منتشر کرد، اینقدر مطلب تاریخی درون این گزارش بود که من فقط یک ساعت این را زیر و رو کردم(اسکرول کردم). همین مسئله ساده زبان را اگر جدی نگیرید باعث میشود جا بمانید و نتوانید تحلیل عمیقی را ارائه دهید. کما اینکه من در…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.