نیروی محرکه بخار در قرن نوزدهم یک فناوری پیشرفته و پیشرو محسوب میشد؛ اما برای یک نیروی دریایی مدرن، انتخابی کاملاً اشتباه است. فرمان اجرایی ۱۳ اوت دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، مبنی بر دستور به نیروی دریایی این کشور برای بازگشت به نیروی بخار، آمادهباش رزمی ناوگان را که همین حالا هم در پایینترین سطح خود در دهههای اخیر قرار دارد، با خطر فلج شدن مواجه میکند. پس از شش ماه جنگ علیه ایران، پنتاگون زمان ماموریت دو ناو هواپیمابر را به بیش از ۲۶۰ روز افزایش داده است و احتمالاً همین کار را با ناوهای جایگزین آنها نیز انجام خواهد داد. کارخانههای تعمیراتی دولتی سالها زمان خواهند نیاز داشت تا عقبماندگیهای مربوط به تعمیر و نگهداری را جبران کنند و بسیاری از بهترین ملوانیها تقریباً به طور قطع به دنبال گزینههای شغلی بهتر، خدمت را ترک خواهند کرد. ترکیب این مسئله با بلاتکلیفیهای بودجهای باعث میشود که نیروی دریایی طی چند سال آینده ممکن است ماهها را تنها با یک ناو هواپیمابر مستقر در فرامرز بگذراند. بازطراحی ناو «یواساس دوریس میلر» (USS Doris Miller) که هماکنون در دست ساخت است، به منظور جایگزینی آن با سیستمهای بخاری، بحران آمادهباش رزمی را تشدید خواهد کرد. برآورد میشود این تغییر، میلیاردها دلار هزینه داشته باشد و به آب اندازی کشتی را تا اواخر دهه ۲۰۳۰ به تأخیر بیندازد. آن هم تازه در صورتی است که نیروی دریایی بتواند یک سازنده را متقاعد کند تا پس از یک وقفه تقریباً سه دههای، دوباره تولید موتورهای بخاری را آغاز کند. تأخیر در تولید ناوهای هواپیمابر، تعداد ناوگان ناوهای غولپیکر را در سال آینده به ۱۰ فروند کاهش خواهد داد؛ چرا که ناو «یواساس نیمیتز» بازنشسته میشود و ناو «یواساس جان اف. کندی» نیز آماده استقرار نخواهد بود. تداوم ساخت و تأخیرهای ناشی از بازطراحی برای ناو «یواساس میلر»، اندازه ناوگان را طی دهه…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر