این مقاله با تکیه بر طرح کاتارینا توماشفسکی، گزارشگر ویژه سابق کمیسیون عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در امور آموزش، تدوین شده و به بررسی تعهدات ایران در قبال حقوق آموزشی کودکان میپردازد. این گزارش تعهد دولت برای تضمین قابل قبول و قابل انطباق بودن آموزش را بررسی و تعدادی از دلایل قانونی و سیاسی مبنی بر چرایی عدم قدرت کودکان به مطالبه حقوق آموزشی را شناسایی میکند. این طرح خواستار اصلاحات اساسی آموزشی و اجتماعی و اولویت دادن به منافع کودک بر منافع دولت است. در سال ۲۰۱۶، زمانی که کشورها ملزم به شروع اجرای 2030 شدند، اختلاف نظرهایی در مورد این دستور کار در ایران و در میان مقامات کشور آغاز شد. این اعتراضات با اعلام طرحی در مورد آموزش در سطح ملی توسط دفتر یونسکو در ایران آغاز شد. در نهایت، رهبر معظم ایران در این مورد مخالفت کرد. علاوه بر دولت، اعضای شورای عالی انقلاب فرهنگی نیز در مورد الزام به پیروی از یک سند سازمان ملل متحد تحت هدایت و نظارت دفتر یونسکو با مشکل مواجه بودند. به این دلیل است که رهبر ایران دستور داده است که این شورا «اتاق فرمان» فرهنگی کشور یا ستاد عالی فرهنگی و علمی نهادهای کشور باشد. همانطور که این مقاله نشان میدهد، بحث در مورد آموزش حقوق بشر در ایران در حال حاضر بیفایده است زیرا جمهوری اسلامی هنوز آن را اجرا نکرده است. با این وجود، بحث در مورد حق آموزش ضروری است، زیرا حق آموزش پیش درآمد اجرای آموزش حقوق بشر است. علیرغم مخالفت شدید با دستور کار ۲۰۳۰، حق کودکان برای آموزش، تعهد دولت برای تأمین آن و نیاز به چارهای برای امکان وجود این حق در وهله اول، همگی در جای دیگری از حقوق بینالملل حقوق بشر تعریف شدهاند. میثاق بینالمللی «حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی» یکی از ابزارهای اصلی است که حق…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.