توازن ثبات و دمکراسی در انتخابات پارلمانی عراق

رصدخونه اندیشکده ها :رصدگر

در ۱۱ نوامبر، عراق هفتمین انتخابات پارلمانی خود را از زمان تغییر رژیم در سال ۲۰۰۳ برگزار خواهد کرد. برخلاف انتخابات قبلی که در بحبوحه جنگ داخلی، اعتراض و ناآرامی‌های داخلی برگزار شد، این انتخابات در برهه‌ای از ثبات داخلی برگزار خواهد شد. با این حال، این ثبات باید معیار دموکراسی در عراق را افزایش دهد. دیگر نمی‌توان عراق را به خاطر برگزاری انتخابات طبق برنامه ستایش کرد. رهبران عراق باید به مسائل مربوط به کاهش مشارکت رأی‌دهندگان، تداوم مبارزات قومی و فرقه‌ای، تغییرات واپس‌گرایانه در قانون انتخابات و اصرار غیرسازنده بر تشکیل دولت بر اساس اجماع، رسیدگی کنند. با این حال، نخبگان سیاسی عراق هیچ انگیزه‌ای برای اصلاح سیستمی که اکنون به نفع آنهاست، ندارند. بنابراین، اگر قرار است تغییری رخ دهد، بازیگران خارجی، افراد مستقل و جامعه مدنی باید از طریق مبارزه برای اصلاحات معنادار فشار بیاورند. مبارزات انتخاباتی و کنترل نخبگانپس از شکست داعش در سال ۲۰۱۷، احزاب سیاسی عراق از استراتژی‌های انتخاباتی قومی و فرقه‌ای به استراتژی‌های انتخاباتی ملی‌گرایانه روی آوردند. آنها شعارهایی درباره میهن، ملیت و شهروندی مطرح کردند تا اقشار ملی‌گرا را جذب کنند. به عنوان مثال، در آستانه انتخابات ۲۰۱۸، حیدر العبادی، نخست وزیر دوران جنگ عراق، رهبری یک لیست انتخاباتی دارای اقوام و مذاهب مختلف را بر عهده داشت که برای غلبه بر اختلافات فرقه‌ای عراق مبارزه می‌کرد. اعتراضات عظیم در سال ۲۰۱۹ موجی از احزاب ملهم از اعتراض را به دنبال داشت که خود را «مدنی» می‌دانستند و فرقه‌گرایی را به کلی رد می‌کردند و زمینه را برای گسترش این نوع حزب در انتخابات پارلمانی ۲۰۲۱ فراهم کردند. این حرکت علیه فرقه‌گرایی در چرخه انتخابات فعلی نیز ادامه یافته است، اما تا حد زیادی در حد شعار باقی مانده است. ائتلاف انتخاباتی محمد شیاع السودانی، نخست وزیر فعلی، تقریباً مشابه ائتلاف عبادی در سال ۲۰۱۸ است. شریک اصلی او در انتخابات،…