عراق و ترکیه از زمان خروج از خاکستر امپراتوری عثمانی پس از جنگ جهانی اول و شکلگیری به عنوان کشورهای مستقل، پیوندهایی عمیق و اغلب پیچیده داشتهاند. اگرچه این دو کشور هرگز وارد جنگ مستقیم با یکدیگر نشدهاند، اما روابط آنها بارها تیره و تار گشته است. آنها گاهی در نگرانی نسبت به جداییطلبی کردها به وجه مشترک رسیدهاند، اما همین موضوع بیشتر به منشأ اختلاف تبدیل شده است. در اواسط دهه ۱۹۸۰، ترکیه حملات خود به داخل خاک عراق را برای ضربه زدن به شبهنظامیان «حزب کارگران کردستان» آغاز کرد؛ گروهی که از نظر آنکارا، ایالات متحده و اتحادیه اروپا یک سازمان تروریستی محسوب میشود. با گذشت زمان، این حملات اعتراض مقامات بغداد را برانگیخت و آنها را نقض حاکمیت ملی عراق قلمداد کردند. آشفتگی بیش از سه دههای عراق، بهبود این اختلافات را برای هر دو کشور به امری دشوار بدل کرده بود. اما در سالهای اخیر، وضعیت رو به بهبود گذاشته است. افزایش ثبات در عراق، در کنار روی آوردن بغداد و آنکارا به سیاستهای عملگرایانهتر (پراگماتیک)، انگیزه جدیدی برای رسیدگی به شکایات متقابل ایجاد کرده است. ابتدا به عراق بپردازیم. از زمان شکست داعش توسط ائتلاف بینالمللی در سال ۲۰۱۷ و اعتراضات مردمی که ارکان سیاسی را در سالهای ۲۰۱۹-۲۰۲۰ به لرزه درآورد، دولتهای عراق تمرکز خود را به امور داخلی معطوف کردهاند: حل منازعات میان جناحهای مسلح، تقویت اقتصاد و ارائه خدمات بهتر به شهروندان. بغداد همچنین تلاش کرده است تا نگرانیهای همسایگان سنیمذهب خود را در مورد نفوذ ایران بر نهادهای امنیتی، اطلاعاتی و سایر ارگانهایش برطرف کند. در پنج سال گذشته، رهبران عراق که کشورشان را سرزمینی مرزی میان کشورهای تحت سلطه شیعه و سنی میبینند، تلاش کردهاند عراق را به نیرویی سازنده در سیاست خاورمیانه تبدیل کنند. آنها در سالهای ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ تسهیلکننده گفتگوهای ایران و عربستان بودند و به پیریزی…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.