توافقهای صلح هیچگاه آسان نیستند و مسیری که به توافق روز یکشنبه میان آمریکا و ایران منجر شد، ممکن است هنوز غافلگیریهایی در پیش داشته باشد. با این فرض که این پیمان نهایی شود، جنگی که خاورمیانه را دگرگون کرد به پایان خواهد رسید. همچنین این توافق با بازگشایی تنگه هرمز، فشار را بر بازارهای جهانی کاهش خواهد داد. اما در بنیاد خود، این توافق بیشتر یک «تنفس» (آنتراکت) است تا یک نقطه پایان؛ چرا که این توافق به جای پایان دادن به نبرد میان آمریکا و ایران، آن را تثبیت میکند. علاوه بر این، توافق مذکور تغییرات منطقهای و جهانی ناشی از جنگ را که بسیاری از آنها چالشهایی عمیق برای ایالات متحده ایجاد کردهاند، به عقب باز نخواهد گرداند. توافقی که واشنگتن و تهران بر اساس یک «یادداشت تفاهم» (پس از دو ماه مذاکرات طاقتفرسا) در حال نزدیک شدن به آن هستند، رویکردی حداقلی برای پایان دادن به جنگ فعلی است. این توافق در ابتدا یک آتشبس متزلزل را در تمام جبههها برقرار خواهد کرد. همچنین ایران و آمریکا را ملزم میسازد تا محاصره متقابل تنگه هرمز را لغو کنند و احتمالاً کاهش محدودی در تحریمهای تهران ایجاد خواهد کرد. با این حال، بسیاری از مسائل حیاتی – از جمله سرنوشت برنامه هستهای ایران و ساختار کلان تحریمهای آمریکا – به مذاکرات بعدی موکول خواهد شد. این توافق اقدام چندانی برای مقابله با توانمندیهای کلیدی ایران که مدتهاست منطقه را تهدید میکند (یعنی موشکها و شبکههای نیابتی منطقهای مانند حزبالله) انجام نمیدهد. این پیمان بدون آنکه از تقابل بزرگتر و چنددههای میان آمریکا و ایران بکاهد، تنها فرجه و آرامش کوتاهمدتی را که هر دو طرف به آن نیاز دارند، فراهم میکند. این جنگ، حکومتی در ایران را که مصمم به اخراج آمریکا از خاورمیانه است، هم کوبیده و هم جریتر کرده است؛ اگر بگوییم این حکومت فراتر…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.
راهنمای دریافت اشتراک
بیشتر