این هفته، دو نسخه کاملاً متفاوت از آینده جهان به نمایش گذاشته شد. در پکن، بیست و پنجمین نشست سازمان همکاری شانگهای، که با یک رژه نظامی عظیم همراه بود، نمایش خیرهکنندهای از همبستگی قدرتها بود. این رویداد شامل اولین حضور عمومی مشترک شی جینپینگ، رئیسجمهور چین، ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه، و کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، بود. این نشست تلاشی برای مشروعیت بخشیدن به یک نظم بینالمللی جدید با محوریت پکن و مسکو بود. در پاریس، حدود سی رهبر دموکرات از یک «ائتلاف داوطلبان» خودخوانده گرد هم آمدند تا حمایت خود را از اوکراین تقویت کنند و قطعات یک تضمین امنیتی را که حاکمیت و استقلال کییف را حفظ خواهد کرد، کنار هم بگذارند. این رهبران نه تنها نمایندگان کشورهای اروپایی، بلکه ژاپن، استرالیا و کانادا نیز بودند. این گروه را میتوان به عنوان یک وزنه تعادل در برابر «محور آشوب» در نظر گرفت که از نظام بینالمللی مبتنی بر قوانین پس از سال ۱۹۴۵ دفاع میکنند. وجه مشترک هر دو نشست این بود که ایالات متحده از لحاظ فیزیکی غایب بود، اما در آنچه که هر گردهمایی را برانگیخته بود، حضوری بسیار پررنگ داشت. نشست پکن با هدف جایگزینی نظام جهانی که ایالات متحده علاقه کمتری به رهبری آن پیدا کرده، سازماندهی شد، در حالی که نشست پاریس برای تداوم آن نظام، اما با نقش کمتر واشنگتن و نقش بیشتر اروپا، برگزار شد. جای تعجب نبود که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، در پکن حضور نداشت. او در پستی در «تروث سوشال» از رهبر چین خواست که «گرمترین احترامات من را به ولادیمیر پوتین و کیم جونگ اون برسانید، در حالی که علیه ایالات متحده آمریکا توطئه میکنید.» این یک اذعان تازه از سوی ترامپ بود که روز چهارشنبه در دفتر بیضی گفت: «آنها امیدوار بودند من تماشا کنم و من داشتم تماشا میکردم.» هیئت تحریریه وال استریت…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.