«مقدمه» از اواسط سپتامبر ۲۰۲۲ به مدت چندین ماه، اعتراضاتی ایران را به لرزه درآورد. این اعتراضات با مرگ مهسا (ژینا) امینی، زن جوان کرد که توسط «پلیس امنیت اخلاقی» (گشت ارشاد) بازداشت شده بود، آغاز شد. امینی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۲ در بازداشتگاه پلیس در تهران درگذشت. دولت با سرکوب، به موج تظاهرات واکنش نشان داد که طبق برآوردها به مرگ ۵۵۱ نفر، از جمله ۴۹ زن و ۶۸ کودک منجر شد. ۱۰۴ نفر از این افراد، در ۳۰ سپتامبر در زاهدان، مرکز استان سیستان و بلوچستان، کشته شدند، روزی که پس از آن «جمعه خونین» نام گرفت. تنشها در منطقه بلوچستان – بخش جنوبی استان سیستان و بلوچستان – قبل از مرگ امینی در حال افزایش بود و اعتراضات بلوچها حتی زمانی که در جاهای دیگر فروکش کرده بود، تا اواخر سال ۲۰۲۳ ادامه یافت. این ناآرامیها منعکسکننده نارضایتیهای عمیق سیاسی و اجتماعی-اقتصادی بود. در حالی که تأثیرات سوءمدیریت دولت در سراسر کشور احساس میشود، ساکنان بلوچستان، مانند سایر اقلیتهای قومی و مذهبی، از دیرباز احساس تبعیض توسط نخبگان حاکم کشور داشتهاند. همانطور که در مورد اکثر مناطق حاشیه در سیستم حکومتی بسیار متمرکز ایران اتفاق میافتد، این منطقه به عنوان یک سیاست دولتی نادیده گرفته میشود. بلوچستان که در جنوب شرقی کشور واقع شده است، تقریباً ۹۰ درصد از قلمرو سیستان و بلوچستان را تشکیل میدهد و مردم بلوچ تقریباً دو سوم جمعیت آن را تشکیل میدهند. این استان که از نظر جغرافیایی یکی از بزرگترین استانهای ایران است، از جنوب به دریای عمان محدود میشود، با بخشهای شرقی آن که در امتداد کل مرز ایران و پاکستان و یک بخش کوچک از مرز با افغانستان قرار دارد. اندازه و موقعیت آن در امتداد یک آبراه بینالمللی به آن اهمیت ژئوپلیتیکی و اقتصادی زیادی میدهد. علاوه بر قومیت بلوچ خود، که آنها را در یک کشور عمدتاً…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.