در حالی که جنگها تیتر خبرهای دیگر نقاط منطقه را به خود اختصاص دادهاند، عراقیها با بحرانی آرامتر اما به همان اندازه بیثباتکننده دست و پنجه نرم میکنند. تغییرات اقلیمی رودخانهها را خشک میکند، همسایگان بالادست جریان آب را قطع میکنند، و رهبران کشوری که از لحاظ تاریخی به «سرزمین دو رود» معروف است، در مدیریت حیاتیترین منبع خود شکست خوردهاند. این کمبود آب نه تنها یک بحران ملی است، بلکه یک عامل فزاینده برای تنشهای داخلی است که به آوارگی، تعمیق فقر روستایی، ایجاد مشکلات عمده در سلامت عمومی، و تحریک ناآرامی در جوامع از قبل شکننده دامن میزند. عراق با پایینترین ذخایر آبی خود در بیش از ۸۰ سال گذشته روبرو است، که از حدود ۱۸ میلیارد متر مکعب در سال گذشته به حدود ۱۰ میلیارد متر مکعب در حال حاضر کاهش یافته است. تأثیرات این بحران در سراسر کشور به اشکال مختلف اما به همان اندازه مخرب قابل مشاهده است. در ذی قار در امتداد رود فرات جنوبی، بیش از ۱۰,۰۰۰ خانواده به دلیل خشک شدن رودخانهها و مردابها آواره شدهاند. در بصره، افزایش شوری و آلودگی به دلیل کمبود آب، باعث افزایش بیماریهای مرتبط با آب شده است. در شهرهای مختلف عراق، ساکنان به دلیل نبود آب اعتراض کرده و خواستار راهحل هستند، زیرا برخی از آنها بیش از یک ماه است که بدون آب ماندهاند. این بحران همچنین بر امنیت غذایی کشور تأثیر گذاشته است، به طوری که وزیر منابع آب در تابستان ۲۰۲۵ تعلیق برنامههای کشت ماه سپتامبر، از جمله کشت گندم، را به دلیل کمبود شدید آب اعلام کرد. فشارهای بالادستی در حالی که کاهش بارندگی و افزایش دما چالشهای جهانی هستند، بحران آب عراق همچنین نتیجه محدودیتهای بالادستی و بیتوجهی داخلی است. سدهای بزرگ ترکیه و ایران به شدت جریان رودخانهها را کاهش دادهاند، با این حال دولت بغداد نتوانسته با یک…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.