«صبر کنید و ببینید.» به نظر میرسد این موضعی است که دونالد ترامپ، در قبال اعتراضات ایران اتخاذ کرده است؛ آن هم پس از ساعتها اضطراب شدید که طی آن حمله آمریکا به این کشور قریبالوقوع به نظر میرسید. در ۱۴ ژانویه ۲۰۲۶، تنشها به سرعت بالا گرفت: نیروهای آمریکایی از پایگاه «العدید» در قطر — بزرگترین تأسیسات نظامی آمریکا در منطقه که در ژوئن ۲۰۲۵ هدف حملات ایران قرار گرفته بود — خارج شدند، چندین کشور سفارتخانههای خود را تعطیل کرده و از شهروندانشان خواستند ایران را ترک کنند و پروازهای تجاری از حریم هوایی ایران خارج شدند. ترامپ اعلام کرد که اقدام نظامی پس از دریافت تضمینهایی مبنی بر خودداری ایران از اعدام معترضان، به تعویق افتاده است؛ این در حالی بود که گزارشها از ایران نشان میداد اعدامها در آستانه آغاز هستند. ایران نیز به نوبه خود، با یادآوری حملات تابستان گذشته و آگاهی از اینکه ضربه مستقیم آمریکا میتواند مرگبار باشد، مصمم به نظر میرسد از تحریک واشینگتن خودداری کند. اما ایران تنها بازیگری نیست که نفس راحتی کشیده است. این رویکرد «صبر و انتظار» با موضع دیگر بازیگران کلیدی منطقه، بهویژه کشورهای حاشیه خلیج فارس که نگران تلافی ایران علیه پایگاههای آمریکا در خاک خود هستند، همسو است. اسرائیل نیز معتقد است تشدید نابهنگام تنش میتواند نتیجه معکوس داشته باشد. در همین حال، سرکوب در داخل ایران بدون وقفه ادامه دارد. طبق گزارش خبرگزاری هرانا، از زمان آغاز سرکوبها در ماه گذشته، دستکم ۲,۴۰۰ معترض کشته و بیش از ۱۰,۶۰۰ نفر بازداشت شدهاند. قطع کامل اینترنت که از ۸ ژانویه اعمال شده، مانع از تأیید مستقل رویدادها شده و اجازه میدهد نقض حقوق بشر از چشم جهانیان پنهان بماند. دیدگاه کارشناسان ISPI درباره اعتراضات ایران: حمله نظامی راه حل نیست باربارا اسلاوین (عضو برجسته مرکز استیمسون): «ایالات متحده گزینههای نظامی اندکی برای ایجاد تغییر سیاسی…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.