ارزهای دیجیتال پناهگاهی مجازی هستند. استفاده از این داراییهای رمزنگاریشده که در ابتدا به حلقه کوچکی از متخصصان (کدنویسان، ماینرها) محدود میشد، به سرعت «بستر جدیدی برای پولشویی» شد. این توسعه با ویژگیهای ذاتی این ابزارهای جدید مبادله و سفتهبازی، بهویژه نام مستعار بودن (حفاظت از هویت کاربران از طریق کلیدهای رمزنگاری)، دسترسی تقریباً جهانی، سرعت تراکنشها و هزینههای پایین تراکنش توضیح داده میشود. در سال ۲۰۲۳، شرکتی که به فعالیتهای ردیابی بیتکوین اختصاص دارد، کل ارزش دریافتی توسط آدرسهای داراییهای رمزنگاریشده درگیر در فعالیتهای غیرقانونی را ۲۴.۲ میلیارد دلار برآورد کرد. استفاده از آنها مجرمان را قادر ساخته تا فرصتهای جدیدی را کشف کنند، از جمله بهعنوان وسیله پرداخت در دارک وب (مواد سوءاستفاده جنسی از کودکان، باجافزار)، در اجرای طرحهای مجرمانه (کلاهبرداری و وجوه سرقتشده)، پولشویی و فرار مالیاتی، و همچنین تأمین مالی سازمانهای مجرمانه و تروریستی. وسیلهای تسهیلکننده برای پولشویی ابزارها و تکنیکهای مختلف، محرمانگی تراکنشها در داراییهای رمزنگاریشده را افزایش میدهند و در نتیجه ردیابی جریانهای مالی را پیچیده میکنند. از جمله این موارد میتوان به: داراییهای رمزنگاریشده متمرکز بر حریم خصوصی مانند مونرو (XMR)، دش (DASH) و زیکش (ZEC) اشاره کرد. اینها به طور ذاتی ویژگیهای پیشرفته حریم خصوصی را در خود جای دادهاند که ردیابی تراکنشها را بهویژه دشوار میکند. این «کوینهای حریم خصوصی» از تکنیکهایی مانند امضای حلقوی، تراکنشهای محرمانه و آدرسهای مخفی برای پنهان کردن مبدأ، مقدار و مقصد وجوه استفاده میکنند. سهم ارزهای دیجیتال شبهناشناس (مونرو) یا نیمهشبهناشناس (دش و زیکش) در گردش در بایننس در سال ۲۰۱۸، ۴۲ میلیارد دلار، یعنی ۸.۸ درصد از کل در گردش، برآورد شده است. پروتکلهای ناشناسسازی مانند کوینجوین (CoinJoin)، که تراکنشهای چندین کاربر را در یک تراکنش بزرگتر واحد گروهبندی میکند، و در نتیجه شناسایی پیوندهای بین ورودیها و خروجیها را دشوارتر میسازد. این تکنیک مزیت ناشناسسازی جریانها را برای تراکنشهای داراییهای رمزنگاریشدهای دارد…
دریافت اشتراک
جهت مشاهده این مطلب لطفا اشتراک تهیه کنید یا با حساب کاربری سازمانی وارد شوید.
در رصدخونه می توانید به ازاء به اشتراک گذاری رصدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و…به رصد سایر افراد دسترسی داشته باشید.